Gisteren

8 juni 2017

Gisteren was zo’n dag met een eerste keer. Ik heb sinds ongeveer een jaar geleden wat problemen met gewoon ordinair niksen. Het lukte me gewoon steeds nog niet, ik durfde nog niet, ik was er nog niet aan toe. Al een poosje probeer ik kleine stapjes te zetten naar dat ‘gewoon even niks doen’, bijvoorbeeld door ’s ochtends eens niets te plannen, het huishouden en de boodschappen ook maar gewoon te laten en in plaats van al die ‘moetjes’ gewoon te genieten van het moment.
gisteren leren niks doen
Voor mijn gevoel ben ik altijd Koningin van het Lanterfanten geweest, dus het voelt heel gek en niet als mezelf dat ik juist daarmee nu zoveel problemen heb. Sinds alles (ik noem het maar gewoon even ‘alles’ – mensen die mij kennen of mij langer volgen weten wel waar ik het over heb) sta ik continu op scherp, ik ben op mijn hoede. Eigenlijk voel ik me vaak gewoon opgejaagd. Opgejaagd door mijn eigen gevoelens en gedachten. Ben ik bezig, dan is er geen tijd voor al die gedachten en emoties, maar zodra ik niks doe en in ruststand kom, komt alles naar boven. En geloof me, er is zo veel om te voelen. Een lange tijd ben ik er gewoon nog niet klaar voor geweest om alle emoties toe te laten (en te accepteren – hoe lang kan je doen alsof je hart niet gebroken is om jezelf maar in bescherming te nemen?).

Toen ik dinsdagavond mijn weerapp opende en zag dat het weer de aankomende dagen prut zou zijn, besloot ik dat ik er dan maar gewoon eens aan moest geloven. Alle plannen die ik voor de volgende dag had, zette ik uit mijn hoofd. De stormachtige woensdagochtend moest een heuse pyjama-relax-chill-ochtend (dat is nu een woord) worden. En zo werd het dat ook.

gisteren leren niks doengisteren leren niksen
Lucas en ik hebben heel lang met knuffels, banaan (Luc is zo dol op banaan) en bananenthee (ja dat bestaat echt) in zijn tipi gezeten en boekjes gelezen. De Kleine Walvis van Benji Davies is echt Lucas’ favoriete boek op het moment. Het boekje ligt altijd ergens waar hij er zelf bij kan. Hij pakt het vaak en kruipt dan bij mij op schoot om voorgelezen te worden. Hij kan zo aandachtig naar het verhaal luisteren, dat is zo lief om te zien!

We bouwden torens van blokken, we gooiden ze om. We speelden vliegtuigje op het kleed. We keken hoe de regen langzaam langs het raam naar beneden gleed en hoe de bomen dansten op de wind. We dansten zelf ook trouwens. Ik las twee artikeltjes in Flow. EN OM 12 UUR LAGEN WE WEER IN BED.

Het voelde ergens wel een soort van bevrijdend om gewoon weer eens op te gaan in het moment, want dat kan ik helaas niet meer zo goed. Maar ja, working on it! Het is heerlijk om te niksen, gewoon met mijn zoon te genieten van het moment, maar het is ook pijnlijk, want de gedachte dat er iemand ontbreekt steekt tegelijkertijd.

15 reacties

  • Reply karen 8 juni 2017 at 07:18

    Luchtig geschreven en dan toch zo een heftig onderwerp en die laatste zin. Ik kan me niet voorstellen hoe dit moet voelen.

  • Reply Morgaine 8 juni 2017 at 07:30

    Heftig heel erg heftig, nog steeds gun het tijd, dit kost tijd, maar een begin is gemaakt, naar even anders… Ik weet hoe dit voelt.

    <3

  • Reply Saar 8 juni 2017 at 08:44

    Dit is en blijft vast moeilijk. Gemis kan een beetje vervagen door de tijd, maar de lege plek blijft. Je leert er alleen beter mee omgaan.
    Sterk dat je er dan toch in slaagde om lekker een voormiddagje te niksen, op te gaan in het spelen met je zoon.

  • Reply Anna Maria 8 juni 2017 at 08:53

    Volgens mij gaat zo iets ook heel lang duren, blijft het wel moeilijk al leer je er straks wel mee omgaan en je momentjes te pakken. In ieder geval heb je wel even tijd en de kracht gehad om te niksen en helemaal in het moment te zijn.

  • Reply Tineke 8 juni 2017 at 09:02

    Dat gemis zal ook altijd wel blijven. Maar Lucas treft het maar met zijn mama als jouw! Wat lief dat Lucas bij jou op schoot kruipt om voorgelezen te worden. Fedde gooit de boeken tegenwoordig weer op de grond als ik een poging doe tot voorlezen.
    Liefs

  • Reply Beau 8 juni 2017 at 10:05

    ♥♥ mooi!

  • Reply Dita 8 juni 2017 at 10:48

  • Reply Meinke 8 juni 2017 at 13:57

    Wat mooi geschreven weer, Dina. Én ooit later als Lucas dit terugleest, zal hij zo trots zijn op z’n mama… lg Meinke

  • Reply Lisse 8 juni 2017 at 15:33

    Pffff helemaal niet gek. Niksen equals ‘alle tijd om na te denken’ en dat is in jouw geval helemaal niet altijd prettig. Je mag trots zijn op hoe je steeds stapjes zet in je eigen tempo. Als Lucas straks een grote jongen is en terugkijkt op zijn jeugd, zal hij zó trots zijn op zijn mama en hoe ze dat allemaal heeft gedaan. Je bent een sterk en mooi mens!

  • Reply Anne-Sterre 8 juni 2017 at 20:26

    Ik wil me er geen voorstelling van maken, van hoe moeilijk dit zal moeten zijn. Gelukkig zijn jij en Lucas zo’n goed team, door lekker te knuffelen en boekjes te lezen en meer van die dingen <3

  • Reply Jeanine 8 juni 2017 at 21:51

    Alleen maar respect en liefde voor jou. Lucas heeft zo’n lieve mama. Wat fijn dat je even heerlijk hebt kunnen niksen. Mooi geschreven.

  • Reply Dalinka 9 juni 2017 at 16:29

    Mooi geschreven Dina. Ik zit hier met kippenvel en ik heb zoveel respect voor jou ♥

  • Reply Karen 12 juni 2017 at 09:36

    Heel herkenbaar. Ik kan ook niet meer zo goed niksen en zou dat vaker moeten doen.
    Jouw gemis kan ik me niet voorstellen. Zoals ik ook al op social zei: Heel veel respect voor jou. Je doet het zo goed. <3

  • Reply Daisy 14 juni 2017 at 01:05

    Heel erg mooi omschreven allemaal… Ik wens je veel sterkte, je doet het echt allemaal heel goed!

  • Reply Leonie van Mil 14 juni 2017 at 11:54

    Mooi geschreven. Ik kan mij niet voorstellen hoe het is om altijd een leegte te moeten voelen. Maar je bent zo sterk. En zo knap hoe je er over schrijft.

  • Laat een reactie achter